กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 724 หวนคืนพิภพฉี่หมิง
ไป๋เวยสูดลมหายใจเย็นเยียบเฮือกหนึ่งอย่างฉับพลัน ความเจ็บปวดราวกับถูกฉีกกระชากแล่นริ้วอยู่ตรงขมับ บีบให้นางดิ้นรนลืมตาขึ้นจากปฐมโกลาหล
ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคุ้นเคยแต่ก็แปลกหน้า นางจำได้ว่าก่อนจากมา นางอยู่ในสมรภูมิเซียนและมารโบราณแห่งหนึ่งภายในแดนลับ
ทว่า ภาพตรงหน้าแตกต่างจากความทรงจำของนางอย่างสิ้นเชิง
ไม่มีกระดูกขาวโพลนชวนขนลุก ไม่มีอาวุธเทพที่แตกหักซึ่งยังแผ่รัศมีสมบัติหลงเหลือ และไม่มีเสียงคร่ำครวญอันเย็นเยียบของวิญญาณแค้นที่ล่องลอยไปมา
โดยเฉพาะ... คันศรตะวันร่วงที่พานางเข้าสู่โลกบำเพ็ญเซียน เคยชี้แนะและอยู่เคียงข้างนาง ก่อนท้ายที่สุดจะแปรเป็นเถ้าธุลีในมือของนาง กลับไม่อยู่ที่นี่แล้ว
เบื้องหน้ามีเพียงผืนรกร้างกว้างไกลสุดสายตา