กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 710 คันศรไล่ดาวกลับมาแล้ว
“ก็ไม่ใช่เรื่องที่พูดไม่ได้”
เขาวางไหสุราไว้ข้างกาย สายตาทอดไปยังม่านราตรีอันมืดมิดเบื้องไกล แล้วเริ่มเล่าเรื่องด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แทบฟังอารมณ์ไม่ออก
“ข้าเองก็มีศาสตราอาคมชิ้นหนึ่ง เป็นคันศร”
ใจไป๋เวยไหววูบ คล้ายมีลางสังหรณ์อยู่ราง ๆ
“คันศรนั้นมีนามว่าไล่ดาว” เซียนจวินหงอวี่กล่าวต่อ “รูปทรงคล้ายกับ ‘ตะวันลับ’ ของเจ้าอยู่หลายส่วน
เพราะเหตุนี้ ตอนแรกที่เห็นเจ้าถือคันศร ข้าจึงนึกว่าเป็นมัน”
เขาหยุดพูดชั่วครู่ แล้วหันมองไป๋เวยแวบหนึ่ง ก่อนเบือนสายตาไปอย่างรวดเร็ว
“แต่คันศรตะวันลับของเจ้ามีรัศมีเซียนแฝงอยู่ภายใน แม้มีจิตวิญญาณอยู่มาก แต่อานุภาพกลับห่างชั้นจากคันศรไล่ดาวนัก ดูคล้าย…สร้างเลียนแบบรูปลักษณ์และแก่นแท้ของคันศรไล่ดาว”