กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 706 เราร่วมเป็นร่วมตาย
ผ่านไปเนิ่นนาน เซียนจวินหมิงซินจึงหัวเราะเบา ๆ ทว่าในเสียงหัวเราะนั้นกลับแฝงความอ้างว้างที่ยากจะพรรณนา
“อืม เช่นนี้ท่านอาจารย์ก็ไม่ต้องกังวลว่าจะต้องเป็นเทียนจวิน แล้วทนทุกข์กับเรื่องหยุมหยิมอีก”
แม้จะเป็นเพียงเรื่องตลก แต่กลับไม่มีผู้ใดหัวเราะ
ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าใด ศิษย์คนหนึ่งจึงเอ่ยเสียงแผ่ว “ท่านอาจารย์ กองทัพเทียนจวินยกประชิดแล้ว ศึกนี้อันตรายยิ่ง...หรือว่า...ควรให้ศิษย์น้องหญิงไป๋เวยกับอีกห้าคนออกไปก่อน โดยให้ศิษย์พี่ชายกับศิษย์พี่หญิงหลายท่านคุ้มกัน แล้วฉวยโอกาสหลบหนีไปหรือไม่”
หากพวกเราไม่อาจกลับมาได้ อย่างน้อยก็ยังเหลือเชื้อไฟไว้ให้สำนัก”