กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 698 แลกเปลี่ยน
น้ำตามังกรเอ่อคลอ มันเป็นฝ่ายมอบสมบัติทั้งหมดที่สะสมมาให้ด้วยตัวเอง ยังย้ำแล้วซ้ำเล่าให้ไป๋เวยต้องแลกของดี ๆ กลับมาให้ได้
ปกติเจียวเจียวจะขี้บ่นไปสักหน่อย แต่สำหรับไป๋เวย มันมอบหัวใจให้จริง ๆ
เป็นดังคาด ได้ผลดีทีเดียว
ทันทีที่จ้าวมังกรเฒ่าบนบัลลังก์เห็นกองของแวววาว ดวงตาแก่ ๆ คู่นั้นก็พลันสว่างวาบ ยิ่งกว่าพวกอัญมณีบนพื้นเสียอีก
เขาผุดลุกขึ้นยืน ใบหน้าพลันเปี่ยมด้วยรอยยิ้มอบอุ่นยิ่งกว่าเมื่อครู่ ถูมือไปมา แทบจะพุ่งเข้าหาโดยสัญชาตญาณ
“โอ้โฮ สมบัติล้ำค่ามากมายเช่นนี้ สหายน้อยช่างเกรงใจเกินไปแล้ว...”
แขนข้างหนึ่งพาดขวางตรงหน้าเขา ขวางทางเอาไว้