กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 654 ลงทะเล พักผ่อน
แววตาของไป๋เสวี่ยมีรอยยิ้มวาบผ่าน ร่างของมันไหววูบก็ลอยไปถึงข้างโขดหิน
ปลายนิ้วของมันรวมพลังวิญญาณสีฟ้าน้ำแข็งขึ้นสายหนึ่ง แล้วแตะโขดหินเบา ๆ น้ำทะเลข้างโขดหินพลันจับตัวเป็นน้ำแข็งบาง ๆ ปูสีน้ำตาลอมเขียวหลายตัวแข็งค้างอยู่กับที่ ชูกรรไกรใหญ่ขึ้นแต่ขยับไม่ได้
“จับเป็น ๆ เอาไปย่างถึงจะสดอร่อย” นางหันกลับมาบอกหลิงซี น้ำเสียงนุ่มนวลกว่าปกติ
เดิมทีหลิงซียังกำชายเสื้อไป๋เวยไว้แน่น แต่พอเห็นหลิงเยว่ไล่ตามปลา และไป๋เสวี่ยจับปูได้อย่างง่ายดาย ความเก้ ๆ กัง ๆ ในแววตาก็ค่อย ๆ จางลง
นางมองปลาตัวหนึ่งที่มีลายสีสันอยู่ไม่ไกล ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนลองลอยไปทางนั้น