กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 632 ธิดาศักดิ์สิทธิ์หนิงรั่ว
ในที่สุดหลิงเยว่ก็ขยับตัวได้ นางรีบลุกขึ้นไปคว้าหมัดที่หลิงซีกำลังจะเหวี่ยงลงมา แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาเช็ดเบา ๆ “หลิงซี ข้าแก้แค้นเอง ลุกขึ้นเถิด ดูสิ มือเปื้อนหมดแล้ว”
ในตอนนั้นเอง เสียงหนึ่งซึ่งเย็นใสและอ่อนโยนก็ดังขึ้นจากด้านหลังฝูงชน เสียงนั้นโปร่งใสราวแสงจันทร์ไหลริน ช่วยคลี่คลายความวุ่นวาย ณ ที่แห่งนี้
“เอะอะอะไรกัน?”
เมื่อได้ยินเสียงนี้ ฝูงชนก็แหวกทางให้โดยอัตโนมัติ
เห็นเพียงสตรีผู้หนึ่งในชุดกระโปรงขาวเรียบสง่างาม เดินเข้ามาอย่างแช่มช้า นางมีรูปโฉมงดงามยิ่ง บรรยากาศรอบกายโปร่งใสบริสุทธิ์จนผู้คนไม่กล้าสบตา
สายตาของนางกวาดผ่านกลางลาน สุดท้ายก็มาหยุดอยู่บนตัวหลิงเยว่