กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 595 อวิ๋นเหนียง
ทว่านางมิได้เอ่ยถ้อยคำบั่นทอนกำลังใจเด็กน้อยออกมา เพียงปลอบโยนเสียงอ่อนโยนว่า “อาจเป็นเช่นนั้นก็ได้ รอช่วยบิดาของเจ้าออกมาได้แล้ว ข้าจะสอนวิชานี้ให้เขา ดีหรือไม่?”
ดวงตาของจ้าวหลิงชิงพลันสว่างไสวดุจดวงดารา นางพยักหน้าแรง ๆ น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความใฝ่ฝันและยินดี “ดี ขอบคุณเซียน ท่านเซียนช่างดียิ่งนัก!”
นางครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วมองไป๋เวยอย่างจริงจัง ก่อนเสริมว่า “ท่านเซียน ข้ารู้สึกว่าท่านเป็นเทพเซียนจริง ๆ!”
ถ้อยคำไร้เดียงสาแต่จริงใจของเด็กน้อยทำให้หัวใจไป๋เวยอบอุ่น นางจึงลูบศีรษะเด็กน้อยเบา ๆ