กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 534 นั่นคืออาจารย์อาไป๋เวยหรือ?
ศิษย์หุบเขาราชันโอสถทั้งสามตะลึงงัน ประหนึ่งกลายเป็นหิน
พวกเขามองจุดที่มังกรตาเดียวหายไป มองร่องลึกบนผนังภูเขาอันน่าสะพรึง แล้วมองสตรีชุดเขียวที่ค่อย ๆ เก็บกระบี่เข้าฝักและกลับมามีกลิ่นอายสงบนิ่ง สมองของพวกเขาว่างเปล่าไปหมด
ภาพเมื่อครู่ที่สะเทือนฟ้าทลายปฐพีถูกสลักลึกลงในจิตวิญญาณของพวกเขา
ไป๋เวยไม่มองผู้บำเพ็ญขั้นแก่นทองคำที่นอนหมดแรงเหล่านั้น
นางหันกาย เดินไปหาศิษย์หุบเขาราชันโอสถทั้งสี่ที่ถูกโซ่ตรวนแทงทะลุกระดูกพิณ
สายตาของนางจับจ้องพวกเขา จิตสังหารเย็นเยียบรอบกายค่อย ๆ ถอยกลับประหนึ่งกระแสน้ำ
“อย่ากลัว”
เสียงของนางแผ่วเบา “ข้าคือไป๋เวยแห่งสำนักไท่ซวี ข้ามาช่วยพวกเจ้าแล้ว”