กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 519 ท่านปู่กลับมาแล้ว
ไป๋เวยโบกมือให้เหลยพั่วเยว่ เป็นเชิงว่ารู้แล้ว
นางมองซูหมิงเช่อ “ถ้าเช่นนั้น หากพึ่งพาพวกเราเองเล่า?”
สายตาของนางกวาดผ่านสหายร่วมรบที่กำลังง่วนอยู่ในค่าย แล้วหันกลับมามองซูหมิงเช่อ “พวกเราจะเติบโตต่อไป สิบปีไม่พอก็ร้อยปี ร้อยปีไม่พอก็พันปี”
“สังหารเผ่ามารไปหนึ่งตน ก็เหลือน้อยลงหนึ่งตน สักวันพวกเราย่อม…ปกป้องสิ่งที่อยากปกป้องได้”
ซูหมิงเช่อมองไป๋เวยตรงหน้า มองความสงบนิ่งและไม่ยอมแพ้ในดวงตาของนาง
มองความเชื่อมั่นที่เขาฝังลึกไว้ในใจ และค้ำจุนให้เขายืนหยัดอยู่ที่นี่มานาน 30 ปี ซึ่งบัดนี้นางได้เอ่ยออกมาอย่างชัดเจน