กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 517 พี่สาว พวกเราจะเลี้ยงดูท่านเอง
“คิก!”
หลิงเยว่ที่อยู่ด้านหลังอดหัวเราะออกมาไม่ได้ เสียงใสกังวานดุจกระดิ่งเงิน “พี่ไป๋เสวี่ย พี่เสี่ยวจิ่ว พี่สาวเตรียมของขวัญไว้ให้พวกท่านตั้งมากมาย กองสูงเป็นภูเขาลูกย่อมเลย!”
“ของขวัญหรือ?!” ดวงตาของไป๋เสวี่ยกับเสี่ยวจิ่วพลันเป็นประกาย สว่างยิ่งกว่าโคมไข่มุกเสียอีก
“ไป ข้าจะพาพวกเจ้าไปดู” ไป๋เวยขยับความคิด พาเจ้าตัวน้อยทั้งสามหายวับไปจากที่เดิม
ภายในมิติชิงหลิง
ไป๋เสวี่ยสูดลมหายใจเข้าเพียงครั้งเดียว จมูกเล็ก ๆ ก็ย่นเข้าหากัน นางกวาดตามองรอบด้านอย่างสงสัย “เอ๊ะ? ปราณวิญญาณในมิติชิงหลิงเล่า? เหตุใดถึง…เบาบางลงมากเพียงนี้?”