บทที่ 464 แดนเร้นลับเฟิ่งอู๋ (สี่)

บทที่ 464 แดนเร้นลับเฟิ่งอู๋ (สี่)

ในเวลานี้เอง ณ พื้นที่แห่งหนึ่งซึ่งเต็มไปด้วยหินประหลาดขรุขระ ห่างจากไป๋เวยออกไปหลายสิบลี้

ไป๋จี๋พิงก้อนหินสีแดงขนาดมหึมา ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ มุมปากมีเลือดไหลซึม

กระบี่ยาวสีน้ำเงินครามในมือของนางหักแล้ว เหลือเพียงครึ่งท่อนที่ยังกำไว้

บนไหล่ซ้ายของนางมีบาดแผลลึกจนเห็นกระดูก เลือดย้อมอาภรณ์สีขาวนวลจนแดงฉาน เนื้อหนังรอบบาดแผลกลับกลายเป็นสีเขียวคล้ำอย่างประหลาด เห็นได้ชัดว่าถูกพิษ

ห่างออกไปตรงหน้านาง ชายชราชุดเทาผู้มีใบหน้าเหี่ยวย่นและสายตาอำมหิตยืนอยู่ เขาถือไม้เท้าสั้นรูปอสรพิษอยู่ในมือ แผ่แรงกดดันข่มขวัญของขั้นวิญญาณก่อกำเนิดตอนกลาง