บทที่ 434 ศึกกับเผ่ามาร

บทที่ 434 ศึกกับเผ่ามาร

คลื่นมารที่เคยส่งเสียงอึกทึกพลันราวกับถูกกดปุ่มหยุด เสียงคำรามกู่ร้องทั้งหมดหายไปในพริบตา เหลือเพียงเสียงครางต่ำอย่างสับสนของอสูรมารและความโกลาหลอันหวาดกลัว

บนกำแพงเมือง เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรทุกคนก็นิ่งค้างราวกับกลายเป็นหิน

เหลยพั่วเยว่ชูโล่ยักษ์ค้างอยู่กลางอากาศ แสงกระบี่ของเซี่ยอวิ๋นหยางหยุดนิ่ง ยันต์อาคมของหลิงรั่วหนิงลอยค้าง ส่วนจานค่ายกลในมือเซียวโม่เฉินก็หยุดหมุน

มือที่ไป๋เวยกำกระบี่พิฆาตมารไว้เกร็งจนข้อนิ้วขาวซีด ลึกเข้าไปในดวงตาสะท้อนระลอกคลื่นมิติที่หลงเหลือ ณ จุดที่แม่ทัพมารมลายหายไป หัวใจนางเต้นกระหน่ำราวกับจะทะลุอก

เวลาราวกับถูกยืดออกไปอย่างไร้ขีดจำกัด

เสียงชราภาพ เรียบเฉย และไร้คลื่นอารมณ์ใด ๆ ดังลงมาราวกับพระบัญชาจากเก้าชั้นฟ้า