บทที่ 400 พบพาน

บทที่ 400 พบพาน

เซี่ยอวิ๋นหยางเห็นเนื้อแห้งบนโต๊ะก็ยื่นมือไปหยิบ “พี่เหลย เนื้อแห้งนี่ดูน่ากินไม่น้อย!”

เขาหยิบชิ้นหนึ่งยัดเข้าปาก เคี้ยวไปเพียงสองคำ สีหน้าก็เริ่มแปลกไปเล็กน้อย สุดท้ายภายใต้สายตาคาดหวังของเหลยพั่วเยว่ เขาเค้นสมองหาคำมาบรรยายได้คำหนึ่ง “อืม รสชาติเป็นเอกลักษณ์ยิ่งนัก!”

หลังจากชมจบ มือของเขาก็ไม่ยื่นไปทางนั้นอีกเลย

“โอ้? งั้นข้าลองบ้าง” เซียวโม่เฉินยื่นมือไปหยิบมาชิ้นเล็ก ๆ พอเนื้อแห้งเข้าปาก เขาก็มองเซี่ยอวิ๋นหยางแวบหนึ่ง ก่อนหลบสายตาของเหลยพั่วเยว่ ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วกลืนเนื้อแห้งลงไปเงียบ ๆ