กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 377 ข้าเฒ่าจะสอนเจ้า
ไป๋เวยตรวจดูและชี้แนะให้พวกเขาทีละคน กว่าจะได้หลุดพ้นจากวงล้อมก็ฟ้ามืดแล้ว
เมื่อเลี้ยวผ่านระเบียงทางเดิน นางก็เห็นเมิ่งเมิ่งยืนถือกล่องอาหารรออยู่ริมทาง
เมิ่งเมิ่งยิ้มแย้มพลางเปิดกล่องอาหาร ข้างในเรียงขนมหลากชนิดไว้อย่างเป็นระเบียบ “อาจารย์อาไป๋ เหนื่อยมาทั้งวันคงหิวแย่แล้ว นี่คือ ‘ของคารวะครู’ ที่ทุกคนช่วยกันเตรียม ท่านห้ามปฏิเสธเด็ดขาด!”
ไป๋เวยรู้สึกอบอุ่นในใจ ขนมในกล่องอาหารมีรูปทรงต่างกัน บางชิ้นเบี้ยวไปเบี้ยวมา มองปราดเดียวก็รู้ว่ามือใหม่ทำ บางชิ้นประณีตยิ่ง คงเป็นฝีมือท่านอาจารย์อาวุโสในโรงครัว
ใต้สุดยังมีกระดาษหลายแผ่นวางทับอยู่ บนนั้นเขียนคำขอบคุณจากเหล่าศิษย์ไว้เต็มไปหมด