บทที่ 347 ม่านผนึกแคว้นมารใกล้พังทลาย

บทที่ 347 ม่านผนึกแคว้นมารใกล้พังทลาย

ตลอด 3 ปีนี้ที่ไม่ได้ไปหุบเขาราชันโอสถ เหตุผลหนึ่งคือท่านผู้อาวุโสเซิ่งซิวปิดด่านบำเพ็ญ อีกเหตุผลคืออยากรอให้ศิษย์พี่หญิงสามกลับสำนัก จะได้ถามไถ่เรื่องม่านผนึกแคว้นมาร

ไป๋เวยกำลังครุ่นคิดอยู่ จู่ ๆ ศิลาสื่อสารที่ห้อยอยู่ตรงเอวก็สว่างขึ้น เสียงสตรีที่ฟังดูเกียจคร้านเล็กน้อยแต่แฝงรอยยิ้มดังออกมา

“ศิษย์น้องหญิงเล็ก ยังไม่รีบมารับข้าที่ประตูสำนักอีก!”

น้ำเสียงคุ้นหูเช่นนี้ หากไม่ใช่ศิษย์พี่หญิงสามเจียงอวี๋แล้วจะเป็นใครได้?

ประกายยินดีพลันปรากฏในดวงตาของไป๋เวย นางแตะศิลาสื่อสารด้วยปลายนิ้ว แล้วตอบกลับไปว่า “ศิษย์พี่หญิงรอสักครู่ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”