บทที่ 341 ไข่มุกวิญญาณเหมันต์

บทที่ 341 ไข่มุกวิญญาณเหมันต์

แสงรุ่งอรุณสาดลงบนประตูสำนักสัตว์วิญญาณที่พังทลาย

ไป๋เวยก้าวตามบรรพชนเสวียนหยางเข้าไปในวิหารหลัก พื้นรองเท้าบูตเหยียบลงบนแผ่นศิลาครามเกิดเสียงเหนียวหนึบ นั่นคือโลหิตที่แห้งแข็งแล้ว

การสะสางเรื่องราวตลอดครึ่งเดือนกำลังจะสิ้นสุดลง ตลอดสามเดือนนี้ไป๋เวยติดตามเรียนรู้จากบรรพชนเสวียนหยางมาตลอด

ค่ายกลพิทักษ์สำนักสัตว์วิญญาณพังเสียหายเกินเยียวยามานานแล้ว วิหารที่ครั้งหนึ่งเคยประดับคานแกะสลักและเสาแต้มสี บัดนี้เต็มไปด้วยรอยกระบี่

“ตรวจนับเป็นอย่างไรบ้าง?” บรรพชนเสวียนหยางสะบัดแขนเสื้อปัดฝุ่นออก