บทที่ 322 สังเวยโลหิต

บทที่ 322 สังเวยโลหิต

ใต้แสงเทียน ใบหน้าซูบผอมของจักรพรรดิหย่งชางเลือนรางวับแวม แม่ทัพเฒ่าเบิกตาดั่งพยัคฆ์ “ฝ่า...ฝ่าบาท? เหตุใดพระองค์จึงมาอยู่ที่นี่?”

ไม่ถูกต้อง หลายวันก่อนในท้องพระโรงยามเช้า ฝ่าบาทยังทรงสบายดีอยู่เลย วันนี้เกิดอะไรขึ้น? คนผู้นี้เป็นใครกัน?

“ท่านลุงใหญ่ เมื่อสามปีก่อนในงานล่าสัตว์ฤดูใบไม้ร่วง ท่านรับลูกธนูแทนเรา ตอนนั้นท่านบอกว่า ‘ฝ่าบาทไม่ต้องกังวล กระดูกแก่ ๆ ของกระหม่อมยังรับลูกธนูแทนฝ่าบาทได้อีกสิบดอก’”

เมื่อแม่ทัพพิทักษ์แผ่นดินได้ยิน สีหน้าก็ผ่อนคลายลง ทว่ายังคงระแวดระวัง

จักรพรรดิหย่งชางตรัสอย่างจนพระทัย “ท่านลุงใหญ่ บนบั้นท้ายของท่านมีปานแดงอยู่ปื้นหนึ่ง แถมยังมีขนขึ้นด้วย ตอนเราเยาว์วัยยัง...”