กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 297 เรียกข้าว่าอาเซิงเถิด!
ระหว่างเดินทางกลับ ทั้งสี่ก้าวเดินอย่างเบาสบาย
ซีหลัวม่านอดทอดถอนใจไม่ได้ “พอมาคิดดูแล้วช่างน่าหวาดหวั่น หากตอนนั้นพวกเราเกิดความโลภ ฝืนทำลายข้อห้ามเข้าไป...”
“เช่นนั้นเกรงว่าคงไม่ได้อะไรเลย”
ลู่หลิงเสวี่ยรับคำ “บททดสอบที่ปรมาจารย์เป้าเต๋อตั้งไว้ เห็นชัดว่าต้องการดูว่าจิตมรรคของพวกเรามั่นคงหรือไม่”
ไป๋เวยมองทิวเขาที่ทอดตัวสลับซับซ้อนอยู่ไกล ๆ แล้วกล่าวเสียงเบาว่า “หากพวกเราไม่ได้ร่วมแรงกันผ่านบททดสอบสระโลหิต วาสนาแห่งการบำเพ็ญเหล่านั้นคงยังฝังลึกอยู่ใต้ดินจนถึงบัดนี้”
ลี่หลิงเหยาถอนหายใจแล้วกล่าว “ที่น่าเสียดายที่สุดคือต้นผลสรรค์สร้างกำเนิดต้นนั้น กลับถูกเมล็ดพันธุ์เม็ดเดียวดูดกลืนไปจนหมด”