บทที่ 259 แดนเจ็ดภพ

บทที่ 259 แดนเจ็ดภพ

นี่เป็นครั้งแรกที่ไป๋เวยสัมผัสได้ถึงข้อดีของการมีท่านอาจารย์คอยชี้แนะ หากไม่มีอาจารย์ นางคงก้าวเข้าสู่ความเข้าใจผิดจริง ๆ ทั้งยังต้องทุ่มเทเวลาและความพยายามไปอีกมาก กว่าจะรู้ว่าตนกำลังเดินอยู่บนทางอ้อม

พอนึกถึงว่าตนยังตั้งชื่อกระบวนท่านี้อย่างจริงจัง ก็อดขำไม่ได้

ไป๋เวยค้อมคำนับหลินเหวินเซียวอย่างนอบน้อม “ขอบพระคุณท่านอาจารย์ที่ชี้แนะ!”

ท่าทีเช่นนี้กลับทำให้หลินเหวินเซียวกระดากใจขึ้นมา ก่อนหน้านี้เขาชี้แนะศิษย์น้อยเกินไปจริง ๆ พอได้ชี้แนะเป็นครั้งคราว เด็กคนนี้ก็ซาบซึ้งเสียแล้ว

“อาจารย์สั่งสอนศิษย์เป็นเรื่องที่สมควรอยู่แล้ว เจ้ายังมีสิ่งใดไม่เข้าใจหรือไม่ ตอนนี้ถามออกมาได้ทั้งหมด”