กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 252 กระจกวิญญาณครามยกระดับอีกครั้ง
หูของไป๋เสวี่ยถูกบิดจนแดง อุ้งเท้าทั้งสี่ตะกุยไปมาในอากาศ “เจ็บ ๆ! พี่หญิง ข้ารู้ผิดแล้ว!”
มันกะพริบดวงตากลมโตสีอำพันอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ “แต่...แต่พวกเราเห็นพี่หญิงฝึกกระบี่อย่างเหน็ดเหนื่อย...”
เสี่ยวจิ่วก็ขยับเข้ามา ใช้หัวถูข้อมือไป๋เวยเบา ๆ “พี่หญิงอย่าโกรธเลย พวกเราไม่กล้าอีกแล้ว!”
ไป๋เวยปล่อยมือจากไป๋เสวี่ย “พวกเจ้าสองตัวมานั่งให้เรียบร้อย!”
ไป๋เวยทำหน้าขึงขัง นิ้วเคาะโต๊ะหินเบา ๆ จนเกิดเสียงใสกังวาน
สองตัวน้อยนั่งเรียงกัน ไป๋เสวี่ยขยับอุ้งเท้าถูไถกันอย่างกระวนกระวาย ส่วนเสี่ยวจิ่วก็แปลงเป็นร่างกวาง ก้มหน้ามองพื้น
“เงยหน้าขึ้นมา”