กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 227 โลกในกระบี่ ศึกหฤโหด
“ไม่มีเวลาแล้ว”
ไป๋เวยกำกระบี่ธาราดาราแน่น แววตามุ่งมั่น “ท่านพ่อ ให้ข้าไปเถิด ข้าจะนำเหล่านักรบพลีชีพ 20 คนออกจากเมือง พี่ใหญ่กับน้องสามอยู่รักษาเมือง”
อู๋อวี่ลั่วร้อนใจ “พี่รอง อันตรายเกินไป!”
ไป๋เวยหันหลังเดินออกไปแล้ว “วางใจเถิด ข้ารู้ขอบเขตของตนเอง เมื่อเทียบกับการนั่งรอความตาย ข้ายอมเป็นฝ่ายบุกก่อน”
นางชะงักเล็กน้อย “อีกทั้งกำลังเสริมจากเกาะเซียนเผิงไหลก็กำลังจะมาถึงแล้ว”
นางเงยหน้ามองฟ้า ทุกคนจึงเงยหน้ามองตาม
แสงกระบี่สีแดงชาดสายหนึ่งพาดผ่านนภาอย่างฉับพลัน ก่อนร่อนลงนอกเมืองอย่างมั่นคง
“ดูท่าข้ามาทันเวลา”