กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 179 บุรุษเช่นนี้ไม่ควรเอาไว้
ไป๋เวยได้ยินดังนั้นก็แลกเปลี่ยนสายตาเจ้าเล่ห์กับไป๋จื่อทันที
ทั้งสองปีนขึ้นเตียงคนละข้างเหมือนตอนฟังนิทานสมัยเด็ก แล้วล้อมไป๋จี๋ไว้ตรงกลาง
ไป๋เวยยังไม่ลืมประสานเคล็ดวิชา วางม่านอาคมเก็บเสียงล้อมรอบทั้งสาม แสงวิญญาณสีทองอ่อนแผ่ระลอกดุจคลื่นน้ำ
“ตอนนี้เล่าได้แล้วกระมัง?” ไป๋จื่อดึงแขนเสื้อของไป๋จี๋อย่างอดใจไม่ไหว ดวงตาเป็นประกายวาววับด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ไป๋จี๋ถูกไป๋จื่อกับไป๋เวยรบเร้าจนหมดหนทาง ได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ ปลายนิ้วม้วนเส้นผมยาวที่ทิ้งตัวลงมาถึงอกโดยไม่รู้ตัว “เป็น...เป็นศิษย์พี่หกแห่งยอดเขาโอสถของข้า”
เสียงของนางแผ่วเบาดุจเกล็ดหิมะที่ร่วงหล่น ทว่าพวงแก้มกลับแดงก่ำดุจดอกท้อในเดือนสาม