กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 171 ช่วยคน
เมื่อนึกถึงว่าที่โลกมนุษย์ไม่อาจก่อความเคลื่อนไหวใหญ่โตเกินไป ไป๋เวยขยับความคิด สัตว์เลี้ยงวิญญาณทั้งสองก็ปรากฏตัวอย่างเงียบเชียบ
อสูรชะมดเซียนจันทรา ไป๋เสวี่ย นั่งหมอบอย่างสง่างามอยู่บนกำแพง ขนสีเงินขาวเปล่งประกายแวววาวใต้แสงจันทร์ ดวงตาสีเหลืองอำพันกวาดมองลานบ้าน ตราประทับรูปจันทร์เสี้ยวกลางหน้าผากส่องแสงริบหรี่
ส่วนกวางเทพเก้าสี เสี่ยวจิ่ว ยืนเหยียบเวหา เขากวางประหนึ่งแก้วหลิวหลีมีรัศมีเมฆาสีรุ้งไหลเวียน มันใช้จมูกถูหลังมือไป๋เวยอย่างสนิทสนม บัววิญญาณที่ผลิบานใต้กีบเท้าวูบผ่านในพริบตา
“ไป๋เสวี่ย ไปจัดการผู้บำเพ็ญเพียรขั้นกลั่นปราณสองคนนั้น” ไป๋เวยกำชับ “อย่าส่งเสียง”
ไป๋เสวี่ยร้อง “เมี้ยว” เบา ๆ ร่างแปรเป็นแสงสีเงินสายหนึ่ง หายไปในราตรี