กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 169 ไป๋จื่อ
“เด็กคนนี้... เหตุใดจากไปโดยไม่บอกกล่าวอีกแล้ว...” เสียงของหลี่ผิงสะอื้นติดอยู่ในลำคอ
ไป๋ฟู่อุ้มไป๋เนี่ยนที่ร้องไห้จนหายใจแทบไม่ทันขึ้นมาอย่างเงียบงัน มือใหญ่หยาบกร้านเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าบุตรชาย แต่ขอบตาของตนเองกลับแดงก่ำเสียก่อน
“ไม่ใช่ความผิดของเนี่ยนเอ๋อร์ เป็นท่านพ่อเองที่รั้งพี่หญิงหกไว้ไม่ได้ นางเป็นเทพเซียน เทพเซียนย่อมยุ่งมาก พี่หญิงหกจะกลับมาเยี่ยมเจ้าอีก”
ยามไป๋เวยเหยียบหยาดน้ำค้างยามเช้ากลับมา ภาพที่นางเห็นก็คือฉากเช่นนี้