บทที่ 164 เพลิงกับไม้สมดุล สร้างรากฐานขั้นห้า

บทที่ 164 เพลิงกับไม้สมดุล สร้างรากฐานขั้นห้า

ไป๋เวยยืนอยู่นอกป่าหงส์สถิต มองผืนป่าต้นอู๋ถงโบราณเบื้องหน้า หัวใจพลันสั่นสะท้าน

ต้นอู๋ถงสูงเสียดฟ้ายืนตระหง่าน ลำต้นใหญ่โตดุจมังกร เปลือกไม้เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งกาลเวลา ใต้เปลือกยังพอมองเห็นแสงริ้วสีทองจาง ๆ ไหลเวียนอยู่

ใบต้นอู๋ถงทุกใบแผ่ประกายสีทองชาดจาง ๆ ไหวเอนเบา ๆ ตามสายลม ผืนป่าทั้งผืนถูกปกคลุมด้วยรัศมีแสงสีทองชาดบางเบา

เมิ่งชิงหรานยืนอยู่ข้างนาง ยิ้มตาหยีพร้อมกล่าวว่า “เข้าไปเถิด!”

ไป๋เวยพยักหน้า สูดลมหายใจลึก แล้วก้าวเข้าไปในป่า

ทันทีที่ก้าวเข้าสู่ป่าหงส์สถิต ไป๋เวยก็สัมผัสได้ถึงไอร้อนที่พุ่งปะทะใบหน้า ทว่าแตกต่างจากความบ้าคลั่งของเพลิงบัวมรกต ความร้อนนี้อ่อนโยนและบริสุทธิ์ ประหนึ่งสายลมที่ถูกแสงอาทิตย์แผดเผาจนอบอุ่น