กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 151 เด็กคนนี้หมดทางเยียวยาแล้ว
ช่างเถิด เขาเคยกินโจ๊กปลาแล้ว ไว้คราวหน้าค่อยกินก็ได้!
เขาจึงเอ่ยว่า “ทำปลาแช่ดิบหนึ่งตัว อีกตัวนึ่ง”
หลินเหวินเซียวนั่งตัวตรงอยู่หน้าโต๊ะ นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเบา ๆ สายตาจับจ้องไปทางห้องครัวไม่กะพริบ
เมื่อไป๋เวยยกจานกระเบื้องเขียวประณีตสองใบออกมา นิ้วของเขาก็หยุดเคาะทันที
“ให้ท่านอาจารย์รอนานแล้ว” ไป๋เวยวางจานทั้งสองลงบนโต๊ะอย่างเบามือ
ในจานด้านซ้าย ปลาทองแก่นหยกถูกแล่เป็นแผ่นบางดุจปีกจักจั่น เรียงอยู่บนเกล็ดน้ำแข็งอย่างเป็นระเบียบ แต่ละชิ้นใสแวววาว มองเห็นเส้นแก่นสีทองที่ไหลเวียนอยู่ในเนื้อปลาได้อย่างชัดเจน
ข้างกันมีถ้วยน้ำจิ้มสูตรพิเศษ ทำจากน้ำส้มวิญญาณ ใบโหระพาจีน และพริกเก้ารส ส่งกลิ่นหอมน่าลิ้มลอง