กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 133 วาสนาบุปผาของเจียงซิ่วไป๋
สีหน้าของผู้อาวุโสหวงแปรเปลี่ยนหลายครั้ง สุดท้ายก็ฝืนยิ้มออกมาได้อย่างน่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้ “เข้าใจผิด เป็นเรื่องเข้าใจผิดทั้งนั้น! ต้องเป็นศิษย์ผู้นั้นสมคบกับผู้บำเพ็ญมารโดยพลการแน่ รอข้ากลับสำนักไปจะตรวจสอบอย่างเข้มงวด และให้คำชี้แจงแก่ทุกท่าน!”
เขาพูดพลางหันไปทางไป๋เวย แล้วถึงกับค้อมกายคารวะ “สหายน้อยท่านนี้ เมื่อครู่ข้าลงมือไปด้วยความร้อนรน เป็นความผิดของข้าเฒ่าเอง”
กล่าวจบก็ประคองถุงเก็บของปักลายด้ายทองใบหนึ่งส่งให้ด้วยสองมือ “ของขวัญเล็กน้อย ถือว่าเป็นการขอขมา หวังว่าสหายน้อยจะไม่ถือสา”
ไป๋เวยหลุบตามองถุงเก็บของตรงหน้า ในใจหัวเราะเย็นชา
จิ้งจอกเฒ่าตัวนี้รู้จักยืดหยุ่นตามสถานการณ์เสียจริง