บทที่ 123 ขอประมุขยอดเขาช่วยศิษย์พี่หญิงของข้า

บทที่ 123 ขอประมุขยอดเขาช่วยศิษย์พี่หญิงของข้า

วิชามารของตำหนักราชันภูตน่ากลัวถึงเพียงนี้ แม้แต่ศิษย์ร่วมสำนักที่อยู่ร่วมกันทุกวันก็ยังปลอมตัวได้

ไป๋เวยกัดปลายลิ้น บังคับให้ตนเองสงบลง เรื่องเร่งด่วนที่สุดในตอนนี้คือรอให้ศิษย์พี่หญิงสามตามหาผู้อาวุโสเหยาพบ

เรือเหาะทั้งลำสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงอีกครั้ง คราวนี้หนักหน่วงกว่าครั้งก่อน ๆ ไป๋เวยถูกเหวี่ยงขึ้นกลางอากาศ กระแทกเข้ากับผนังห้องอย่างแรง

นางมองผ่านหน้าต่างเรือที่แตกละเอียด เห็นหมู่เมฆบนฟ้ายามราตรีกลายเป็นสีแดงเลือด เงาจำแลงของกะโหลกยักษ์กำลังก่อตัวขึ้นท่ามกลางหมู่เมฆ

มีศิษย์คนหนึ่งจำได้ จึงร้องเสียงดังว่า “นี่คือค่ายกลโลหิตอำมหิต เป็นค่ายกลใหญ่!”

รูม่านตาของไป๋เวยหดเล็กลง ค่ายกลโลหิตอำมหิตนี้เป็นค่ายกลใหญ่ชั่วร้ายต้องห้ามที่ต้องสังเวยคนเป็นถึงหนึ่งร้อยคนจึงจะเปิดใช้งานได้!