กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 110 หอมเกินไปแล้ว
เห็นเพียงกระถางทองแดงลอยโค้งเป็นเส้นกลางอากาศ ก่อนร่อนลงกลางศาลาริมน้ำอย่างมั่นคง น้ำแกงใสในกระถางก็เดือดพล่านแล้ว
ตะกร้าเห็ดวิญญาณที่ซ่งป๋ออุ้มอยู่เพิ่งเอียง ตะเกียบกว่าสิบคู่ก็พุ่งเข้ามาพร้อมกันทันที
กลิ่นหอมเข้มข้นปะทุขึ้นฉับพลัน ตู้หยวี่พลันเข้าใจว่าทำไมพวกเขาถึงได้ร้อนใจกันนัก
วุ้นผลึกแก้วสะท้อนแสงอาทิตย์ยามอัสดง ขนมนมผึ้งอบอวลด้วยกลิ่นโอสถ ส่วนแผ่นเนื้อเพลิงชาดที่เดือดพล่านอยู่ในหม้อไฟก็เปล่งประกายสีทองแดง
ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลงสองครั้ง ก่อนจะเพิ่งรู้ตัวว่าคนอื่นนั่งกันเต็มโต๊ะแล้ว เหลือเพียงเขาที่ยังยืนเซ่ออยู่คนเดียว
“ศิษย์พี่ชายตู้ลำบากแล้ว” ไป๋เวยยิ้มพลางยื่นถ้วยน้ำจิ้มให้