บทที่ 105 พวกเรามารับเจ้าไปคว้าอันดับหนึ่ง

บทที่ 105 พวกเรามารับเจ้าไปคว้าอันดับหนึ่ง

เพิ่งกลับถึงยอดเขาลั่วเสีย อาจารย์ของนางก็ส่งสารสื่อจิตมา

หลินเหวินเซียว ผู้บำเพ็ญกระบี่ที่แข็งแกร่งที่สุด: “มาที่ยอดเขากระบี่เดียวดาย”

เมื่อนึกถึงแมววิญญาณ ใจของไป๋เวยก็ไหววูบ นางปล่อยเรือเหาะวิญญาณออกมาแล้วมุ่งหน้าไปยังยอดเขากระบี่เดียวดาย

ลมหนาวพัดกรรโชก หลินเหวินเซียวยืนไพล่หลังอยู่ริมธารน้ำตก ชายอาภรณ์สะบัดพลิ้ว

ไป๋เวยก้าวขึ้นสู่ยอดเขากระบี่เดียวดาย สายตากวาดมองรอบด้านอย่างแนบเนียน—ไม่มีเงาแมววิญญาณ

สีหน้าของนางเป็นปกติ นางคารวะอย่างนอบน้อม “ศิษย์ข้าคารวะอาจารย์”

หลินเหวินเซียวยืนหันหลังให้นางอยู่ริมหน้าผา เมื่อได้ยินก็เพียงขานรับเบา ๆ “อาจารย์ปู่ของเจ้าบอกว่าเจ้าชงชาได้ไม่เลว นั่งลงชงชาให้อาจารย์ผู้นี้สักกา”