กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 103 ประมือกับลู่หลิงเสวี่ย
นางยกปลายนิ้วขึ้นเบา ๆ บัวมรกตเพลิงดอกหนึ่งซึ่งเขียวชอุ่มชุ่มฉ่ำพลันผลิบานบนฝ่ามือ
“ไป”
นางพลิกข้อมือ กลีบบัวมรกตเพลิงร่วงหลุดออกมาทีละกลีบและลอยกระจายไปทั่ว ทุกกลีบที่สัมผัสหมอกพิษ—
“ตูม!”
เปลวเพลิงลุกโชนระเบิดขึ้นฉับพลัน ทุกแห่งที่บัวมรกตเพลิงผ่าน หมอกพิษก็ถูกเผาจนสิ้นในพริบตาราวกับน้ำมันที่ติดไฟ
ผู้คนใต้เวทีสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง
“นี่…นี่มันไฟอะไรกัน? ถึงกับเผาหมอกพิษได้?”
“เดี๋ยวก่อน พวกเจ้าดูสิ! หลังกลืนกินหมอกพิษแล้ว เปลวไฟนั่นเหมือนจะยิ่งลุกโชนขึ้นหรือ?”
หลังบัวมรกตเพลิงเผาหมอกพิษ เปลวเพลิงไม่เพียงไม่อ่อนกำลังลง กลับยิ่งร้อนแรงขึ้นกว่าเดิม ถึงกับมีเสียงชัดเจนดังแว่วมา: