กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 100 เจตจำนงกระบี่จำแลงรูป
ไป๋เวยหมุนก้าวอย่างแผ่วเบา ชายแขนเสื้อพลิ้วไหว ใบไม้ร่วง เศษหิน และหยาดน้ำค้างเหล่านั้นก็หมุนวนรวมตัวอยู่ด้านหลังนาง ค่อย ๆ ประกอบกันเป็นเค้าโครงกระบี่ยักษ์เลือนราง!
“รวม!”
นางชูนิ้วทั้งสองประหนึ่งกระบี่ แล้วชี้ออกไปเบื้องหน้า
โครม!
กระบี่ยักษ์ก่อตัวขึ้นอย่างสมบูรณ์ ใบไม้เป็นคม หินเป็นสัน หยาดน้ำค้างเป็นประกาย ภายใต้แสงจันทร์ กระบี่ทั้งเล่มเปล่งประกายพร่าเลือนดุจแสงบริสุทธิ์ ราวกับรังสรรค์ขึ้นด้วยฝีมือสวรรค์!
ไป๋เวยเข้าสู่สภาวะอันลึกลับ ร่างของนางเคลื่อนไหวดุจมังกรว่ายวน ฝึกกระบวนท่ากระบี่ด้วยมือเปล่า ส่วนกระบี่ยักษ์จากใบไม้ร่วงด้านหลังก็ขยับตามนางไม่ห่าง พลิกพลิ้วฟาดฟันตามท่ามือ!
“ทะลวง!”
มือเรียวสะบัดเบา ๆ กระบี่ยักษ์ก็ฟาดลงมาเสียงดังสนั่น
“ปัง!!”