กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 97 นี่สิถึงเรียกว่าการต่อสู้
ไป๋เวยมองหนูเปลวเพลิงตัวเล็กกว่าฝ่ามือของนางเสียอีก แล้วฝืนกลั้นหัวเราะ “ศิษย์พี่ชายจู แน่ใจหรือ?”
“แน่นอน!” จูต้าฝูกล่าวอย่างมั่นอกมั่นใจ “นี่คือสัตว์วิญญาณขั้นสามเชียวนะ!” พูดจบก็เชิดคางอย่างภาคภูมิ
แมววิญญาณเหลือบมองบนลานอย่างเกียจคร้าน จู่ ๆ ก็เกิดสนใจขึ้นมา จึงกระโดดขึ้นไปบนลานประลองแล้วลงเกาะบนไหล่ไป๋เวยอย่างมั่นคง
“เหมียว~”
จูต้าฝูวางหนูเปลวเพลิงลงบนลานประลอง ทันทีที่หนูลงพื้นและเห็นแมววิญญาณบนศีรษะไป๋เวย มันก็ร้อง “จี๊ด” แล้วพุ่งไปหลบที่มุมลานประลอง ขดตัวเป็นก้อนขนสีแดงเพลิง
จูต้าฝูเหลือบมองแมววิญญาณบนศีรษะไป๋เวย แล้วมองหนูเปลวเพลิงที่สั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว ก่อนยิ้มประจบ “เอ่อ ดูเหมือนสัตว์วิญญาณของข้าจะกินอะไรผิดสำแดงเข้าไป…”