กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 93 น่าอับอายเกินไปแล้ว
จู่ ๆ เขาก็ชี้ไปบนฟ้าแล้วตะโกนว่า “ดูเร็ว ใครมา!” ฉวยจังหวะที่ทุกคนกำลังเข้าสู่ขั้นแยกจิต เขาหันหลังเตรียมเผ่นหนี
แต่ใครจะคิดว่าแมววิญญาณซุ่มอยู่ข้าง ๆ ตั้งนานแล้ว พอเห็นเขาหนีก็พุ่งเข้าเกาะขาเฮ่อจิ่งเหยียนทันที อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว “โครม” หน้าคะมำลงกับพื้น
“เมี้ยว!” แมววิญญาณกระโดดกลับไปบนหลังไป๋เวยอย่างลำพอง สะบัดหางให้นาง ราวกับกำลังอวดว่า “ไป๋เวย เห็นหรือไม่ ข้าฉลาดใช่ไหมเล่า?”
ไป๋เวยกุมหน้าผากถอนใจ ล้วงสมุดบัญชีออกมาจากถุงเก็บของ “ศิษย์พี่ห้ายังคิดจะหนีอีกหรือ ท่านติดหนี้ข้าสะสมรวม 86,000 ศิลาวิญญาณแล้ว คิดจะคืนเมื่อใด?”