บทที่ 91 ความในใจของเฮ่อจิ่งเหยียน

บทที่ 91 ความในใจของเฮ่อจิ่งเหยียน

บนยอดเขาสายรุ้งที่หยาดน้ำค้างยามเช้ายังไม่แห้ง เจียงอวี๋ยืนอยู่ริมหน้าผาในชุดแดง ชิงหลวนที่ย่อตัวลงจนมีขนาดเท่านกแก้วเกาะอยู่บนไหล่

วิหคเทพผู้หยิ่งผยองในวันปกติยามนี้กำลังเดินวนไปมาไม่หยุด ดวงตาสีทองเหลือบมองไปทางเส้นทางขึ้นเขาครั้งแล้วครั้งเล่า

“ลี่——” จู่ ๆ ชิงหลวนก็กระพือปีกอย่างตื่นเต้น เกือบทำปิ่นผมของเจียงอวี๋เอียง

“จะรีบร้อนไปไย?” เจียงอวี๋จัดปิ่นผมให้เข้าที่อย่างจนใจ “มิใช่ตกลงกันแล้วหรือว่าจะรักษาท่วงท่าของวิหคเทพไว้…”

ยังพูดไม่ทันจบ ชิงหลวนก็กระพือปีกบินขึ้นสูงสามจั้ง มันได้กลิ่นแล้ว! กลิ่นหอมที่ทำให้มันเฝ้าคะนึงถึงอย่างสุดหัวใจ ต้องเป็นโอสถอสูรวิญญาณชั้นสูงอย่างแน่นอน!