บทที่ 86 ข้าเลือกยอดเขาโอสถ

บทที่ 86 ข้าเลือกยอดเขาโอสถ

แม้หลินเหวินเซียวจะไม่พูดอะไร แต่ตะเกียบในมือก็ไม่เคยหยุด เห็นได้ชัดว่าเขาพอใจกับหม้อไฟนี้มาก

จ้าวชิ่งเห็นทุกคนกำลังกินกันอย่างเอร็ดอร่อย ก็อดยิ้มกล่าวไม่ได้ว่า “ดูท่าว่าวันนี้พวกเรากินมื้อเย็นได้ถูกปากแล้ว”

ไป๋เวยกับไป๋จื่อยนั่งอยู่ด้วยกัน พลางกินอาหารและสนทนาเสียงเบา ไป๋จื่อยมองภาพครึกครื้นตรงหน้า ก่อนกระซิบกับไป๋เวยว่า “เวยเวย ที่นี่ดีจริง ๆ ทุกคนมีความสุขกันหมด”

เฮ่อจิ่งเหยียนไม่พูดอะไร เอาแต่คีบอาหารใส่ชามให้ไป๋จื่อย

วันรุ่งขึ้น เฉิงตู้เหนียนก็ ‘เผลอ’ พูดความลับหลุดปาก เล่าให้ผู้อาวุโสสูงสุดฟังว่า หลินเหวินเซียวให้ไป๋เวยที่บาดเจ็บสาหัสและยังไม่หายดีทำอาหาร อีกทั้งตอนเลี้ยงอาหารยังให้ศิษย์หลานเป็นคนจ่ายเงิน