กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 70 ศิษย์พี่หญิงสามโกรธแล้ว
ไป๋เวยจมอยู่ในโลกของตนเอง ผ่านไปนานกว่าจะค่อย ๆ ได้สติกลับคืนมา
ประมุขหลิ่วกับท่านประมุขยอดเขาเฉิงจากไปตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้ ส่วนบรรพชนยังนั่งหลับตาพักผ่อนอยู่ข้าง ๆ
คล้ายจะรู้สึกว่าไป๋เวยฟื้นแล้ว เขาจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น สายตาอ่อนโยนและลึกล้ำ ก่อนยิ้มบาง ๆ “ตื่นแล้วหรือ”
ไป๋เวยจึงสังเกตเห็นบางอย่าง นางค้อมกายคารวะบรรพชนเสวียนหยาง “ขอบคุณท่านบรรพชนเซี่ยที่ช่วยเป็นผู้พิทักษ์ธรรมเจ้าค่ะ!”