บทที่ 53 หลอมโอสถบำรุงปราณ

บทที่ 53 หลอมโอสถบำรุงปราณ

“สองพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้า สามพัน!” ในที่สุดไป๋เวยก็ทำเป้าหมายฟันกระบี่ในยามเช้าสำเร็จ

นางผ่อนลมหายใจยาว ค่อย ๆ เก็บกระบี่ ยืนนิ่งอยู่กับที่เพื่อปรับลมหายใจ

พักครู่หนึ่งแล้วไป๋เวยก็ไม่รอช้า เริ่มฝึกวิชาก้าวย่างทันที ถุงทรายที่ขาทั้งสองข้างเปลี่ยนเป็นน้ำหนัก 40 ชั่งแล้ว ช่วงแรกก้าวเดินได้อย่างยากลำบาก แต่ไม่นานก็เริ่มคุ้นชิน

วิชาก้าวย่างเป็นพื้นฐานของผู้บำเพ็ญกระบี่ มีเพียงผสานวิชาตัวเบากับวิชากระบี่ได้อย่างสมบูรณ์ จึงจะได้เปรียบในการต่อสู้

ผ่านไปหนึ่งยาม การฝึกวิชาก้าวย่างก็สิ้นสุดลง ไป๋เวยเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ก่อนเงยหน้ามองไปยังที่ไกล

ดวงตะวันลอยขึ้นเต็มฟ้าแล้ว ทะเลเมฆใต้ยอดเขาลั่วเสียเปล่งประกายสีทองอร่ามเมื่อถูกแสงตะวันสาดส่อง

ไป๋เวยกำลังจะไปบำเพ็ญเพียร ทันใดนั้นก็ได้รับส่งสารด้วยจิตจากผู้อาวุโสสูงสุด “ไป๋เวย มาหาข้า วันนี้จะเริ่มสอนเจ้าหลอมโอสถอย่างเป็นทางการ”

หลอมโอสถหรือ? ดวงตาทั้งสองของไป๋เวยเป็นประกาย นางปล่อยเรือเหาะออกมาทันที แล้วมุ่งหน้าไปยังยอดเขากระบี่

ภายในห้องหลอมโอสถบนยอดเขากระบี่ ผู้อาวุโสสูงสุดนั่งขัดสมาธิ เบื้องหน้ามีเตาหลอมโอสถสีหยกเขียวตั้งอยู่ ดูอ่อนโยนละมุนดุจหยกและสงบนิ่ง ภายในยังมีแสงเรืองรองไหลเวียนอยู่ราง ๆ