บทที่ 47 สร้างเรือนใหม่บนขุนเขาลั่วเสีย

บทที่ 47 สร้างเรือนใหม่บนขุนเขาลั่วเสีย

ไป๋เวยยืนอยู่หน้าขุนเขาลั่วเสีย แสงตะวันสีทองสาดลงบนภูเขา ทะเลเมฆถูกย้อมเป็นสีส้มทอง แผ่คลี่อยู่บนขอบฟ้าราวกับผืนแพร

สายลมอ่อนพัดผ่าน นำพาความเย็นสบายมาด้วยกลิ่นกำมะถันจาง ๆ ที่อบอวลอยู่ในอากาศ เป็นไอน้ำจากบ่อน้ำพุร้อนซึ่งลอยขึ้นมา

บ่อน้ำพุร้อนเบื้องหน้าไม่ใหญ่นัก มีพื้นที่ราวสิบกว่าตารางเมตร เป็นรูปทรงกลม ผิวน้ำมีไอหมอกอวลจาง ๆ ลอยคลอ ราวกับมีผ้าโปร่งบางปกคลุมอยู่

ไป๋เวยยื่นมือไปลองอุณหภูมิน้ำ สัมผัสแล้วรู้สึกอุ่นเล็กน้อย น้ำพุร้อนไหลผุดขึ้นมาจากใต้ดิน ให้ความอบอุ่นราวกับขจัดความเหนื่อยล้าทั้งปวงได้

“ศิษย์น้องหญิงเล็ก สร้างเรือนใหม่ตรงนี้ดีหรือไม่?” เยี่ยนชิงกวาดตามองไปรอบด้าน ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง