บทที่ 35 หลิวเสี่ยวหนิง

บทที่ 35 หลิวเสี่ยวหนิง

เงาจำแลงของชายชราค่อย ๆ ปรากฏขึ้น เขามองเด็กสาวตรงหน้าซึ่งครั้งหนึ่งเคยระแวดระวังและรอบคอบต่อหน้าเขา บัดนี้กลับกลายเป็นคนร่าเริงมีชีวิตชีวา ทั้งยังพึ่งพาเขาเสียด้วย เขารู้ว่าไป๋เวยไว้วางใจเขาจากใจจริงแล้ว

ชายชราฝืนทำหน้าเคร่งขรึม ทว่าน้ำเสียงกลับกลั้นรอยยิ้มไว้ไม่อยู่ “ยังเหลืออีกสองด่าน อย่าเพิ่งดีใจไปนัก รอเจ้าเข้าสำนักแล้ว ท่านปู่จะมอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้!”

ดวงตาไป๋เวยเป็นประกาย นางขยับเข้าไปใกล้ไข่มุกรวมวิญญาณแล้วถามอย่างอยากรู้อยากเห็น “ของขวัญชิ้นใหญ่หรืออะไรหรือ ท่านปู่ รีบบอกข้าเร็วเข้า!”

ชายชราส่ายหน้าอย่างลึกลับ “ตอนนี้ยังบอกไม่ได้ รอเจ้าเข้าสำนักไท่ซวีแล้วก็จะรู้เอง”