กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 16 ขจัดภัยแฝง
ไป๋เวยล่อคนกลุ่มนั้นไปยังตีนเขาอันรกร้างไร้ผู้คน รอบด้านเงียบสงัด มีเพียงเสียงใบไม้เสียดสีกันเมื่อสายลมพัดผ่านยอดไม้
นางแสร้งทำท่าเหนื่อยล้า ยืดเส้นยืดสายแล้วกล่าวยิ้ม ๆ ว่า “เดินทางกันมาตั้งนาน ทุกคนคงเหนื่อยแล้วกระมัง? พักที่นี่สักครู่แล้วค่อยเดินทางต่อดีหรือไม่?”
ชายหนุ่มกับชายชราไม่ได้ระแวง ต่างพยักหน้าเห็นด้วย คนทั้งหลายหาที่นั่งของตน บ้างพิงต้นไม้ บ้างก็นั่งลงกับพื้น เห็นได้ชัดว่าคลายความระมัดระวังลงแล้ว
ไป๋เวยค่อย ๆ เดินไปด้านหลังชายหนุ่ม แววตาเย็นชา มือที่ซ่อนอยู่กำกระบี่วิญญาณแน่น