กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 4 หญ้าวิญญาณสวรรค์
กาลเวลาผันผ่าน เจ็ดปีล่วงเลยไปอย่างเงียบงัน
เรือนไม้สองหลังที่เคยมี บัดนี้เพิ่มขึ้นเป็นสี่หลังแล้ว
ชั้นวางนอกเรือนไม้เต็มไปด้วยสมุนไพรนานาชนิด รอบบริเวณยังปลูกดอกไม้ที่ไม่รู้จักไว้เต็มไปหมด อากาศอบอวลด้วยกลิ่นหอมจาง ๆ
ในศาลานอกเรือน มีเด็กหญิงตัวน้อยวัยราวหกหรือเจ็ดขวบนั่งอยู่
นางสวมเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีเขียวอ่อน บนศีรษะมวยผมสองจุกอย่างน่ารัก ผิวขาวราวหยก ริมฝีปากแดงระเรื่อ ใบหน้าประณีตราวกับสลักเสลา
ขนตาของนางยาวหนา ราวกับพัดเล็กสองอัน ยามไหวระริกน้อย ๆ ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำคู่นั้นก็ราวกับพูดได้
“ท่านแม่กับท่านอาสะใภ้ยังไม่กลับมาอีกหรือ…”
นางนั่งบนม้านั่ง พึมพำเสียงแผ่ว เสียงใสกังวานไร้เดียงสา