เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หากไม่นับนักรบหมาป่าขุยที่เตรียมพร้อมรบอยู่ด้านหลังไอเจีย และไม่มองกองทัพที่กำลังเตรียมศึกอยู่ห่างออกไปหลายลี้ทางด้านหลังของหลิ่วปั้นเซี่ย การเจรจาระหว่างหลิ่วปั้นเซี่ยกับไอเจียก็ดูผ่อนคลายสบาย ๆ ราวกับการนั่งพักผ่อนระหว่างออกมาเที่ยวชมฤดูใบไม้ผลิชานเมือง
น้ำชาสีเขียวมรกตส่งกลิ่นหอมกรุ่นชวนให้ชุ่มคอ หลิ่วปั้นเซี่ยกับไอเจียดูเหมือนจะตั้งอกตั้งใจดื่มชา ไม่มีใครคิดจะเปิดปากพูดก่อน
หลังจากเปลี่ยนน้ำชาไปถึงสองกา ไอเจียก็มองหลิ่วปั้นเซี่ยที่นั่งอย่างสบายอารมณ์ ก่อนเอ่ยถามว่า “ได้ยินมาว่าคุณชื่อหลิ่วปั้นเซี่ย”
หลิ่วปั้นเซี่ยหลับตาพริ้ม สูดกลิ่นหอมของชาอย่างดื่มด่ำ ก่อนกล่าวว่า “ส่วนคุณชื่อไอเจีย เป็นศิษย์เพียงคนเดียวของเทพยุทธ์ ยินดีด้วย”
คำแสดงความยินดีนั้นแฝงแววเยาะเย้ย เพราะเทพยุทธ์กับศิษย์อีกสามคนล้วนถูกหลิ่วปั้นเซี่ยสังหาร จึงทำให้ไอเจียกลายเป็นผู้สืบทอดเพียงคนเดียวของเทพยุทธ์
ไอเจียกล่าวอย่างขมขื่นว่า “ใกล้ถึงเวลาต้องจากกันแล้ว อย่าเยาะเย้ยฉันเลย”
หลิ่วปั้นเซี่ยแสร้งทำเป็นสงสัยแล้วถามว่า “เตรียมจะไปกันแล้วหรือ? ไม่พักต่ออีกสักสองสามวันล่ะ?”