เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ผืนดินแยกออกจากกัน ลาวาไหลไปตามรอยแยกของพื้นดินทอดยาวไปยังสถานที่ห่างไกลซึ่งเทพยุทธ์อยู่ ราวกับรอยแตกบนผืนน้ำแข็งที่ระเบิดออก ยิ่งทอดยาวไปไกล รอยแยกก็ยิ่งเพิ่มจำนวนขึ้น ทั้งยังเรียวเล็กลงเรื่อย ๆ
“ไป!”
เจตจิตอันชัดเจนสายหนึ่งส่งตรงเข้าสู่ห้วงความคิดของทุกคน เย่อวี่หลินและคนอื่น ๆ ต่างมองหน้ากันด้วยความสงสัย เพราะพวกเธอได้ยินเสียงที่ดังก้องขึ้นในสมองพร้อมกันอย่างชัดเจน นั่นคือเสียงของหลิ่วปั้นเซี่ย
ขณะที่ทุกคนกำลังตกตะลึงและไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น เสียงของหลิ่วปั้นเซี่ยก็ดังขึ้นอีกครั้ง “กลับไปที่ป้อมวันสิ้นโลก”
คราวนี้ไม่มีใครลังเลอีก พวกเขารีบลุกขึ้นแล้ววิ่งไปทางป้อมวันสิ้นโลกทันที นกเพลิงขนาดมหึมาค่อย ๆ ก่อตัวชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับเป็นวิหคเพลิงยักษ์ที่กำลังโบยบินอยู่จริง ๆ คำสั่งของหลิ่วปั้นเซี่ยย่อมไม่ใช่การออกคำสั่งโดยไร้เหตุผล เขาน่าจะสัมผัสได้ถึงวิกฤตบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น
หลังจากอาซ่าซือและคนอื่น ๆ จากไป นกเพลิงก็หวนกลับเข้าสู่ร่างของหลิ่วปั้นเซี่ยอย่างฉับพลัน กลิ่นอายชีวิตของหลิ่วปั้นเซี่ยพลันหายวับไปในชั่วขณะ ก่อนที่กลิ่นอายอันลึกล้ำดุจหุบเหวและมหาสมุทรจะระเบิดออกมาในวินาทีถัดไป ราวกับว่าอากาศโดยรอบถูกกลิ่นอายของเขาจุดให้ลุกไหม้