เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พรสวรรค์บำเพ็ญของหานมู่หยางแย่ถึงเพียงนี้เชียวหรือ หลิ่วปั้นเซี่ยที่หลบไปสูบบุหรี่อยู่ตรงมุมห้องรู้สึกไม่เข้าใจ หานมู่หยางเป็นนายทหารที่ไต่เต้าขึ้นมาจากระดับล่างอย่างแท้จริง แม้จะอายุมากแล้วจนไม่อาจมีพละกำลังวังชาเหมือนคนหนุ่มสาวได้ แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นเข้าสู่ช่วงถดถอยอย่างแน่นอน
หานมู่หยางกำลังเล่นลูกไม้อะไรอยู่ ผ่านไปอีกหนึ่งชั่วโมงกว่า หานมู่หยางก็ลืมตาขึ้นแล้วถอดวงแหวนสีเงินออกพลางเอ่ย “ปั้นเซี่ย มีวิธีที่ง่ายกว่านี้อยู่นะ”
หลิ่วปั้นเซี่ยยังตามไม่ทัน หานมู่หยางจึงกล่าวต่อ “พี่จำท่วงท่าได้ส่วนหนึ่งแล้ว ส่วนนายน่าจะจำได้ทั้งหมด ถ้านายเรียบเรียงท่วงท่าเหล่านี้ออกมาแล้วถ่ายทอดให้ทุกคน มันจะช่วยทดสอบได้อย่างรวดเร็วว่าใครสามารถเรียนรู้ได้บ้าง ไม่ใช่แค่ต้องมาพึ่งพาเครื่องนี้เพียงอย่างเดียว เพราะการทดสอบที่นี่มันใช้เวลานานเกินไป”
หลิ่วปั้นเซี่ยชะงักงัน เขาคิดเพียงว่าการถ่ายทอดโดยตรงผ่านคลื่นสมองแบบนี้มันง่ายดาย ทว่ากลับไม่รู้เลยว่าวิธีเช่นนี้ไม่เหมาะกับการเรียนรู้ของคนจำนวนมากเลยแม้แต่น้อย