เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
การได้เห็นซางลั่วถูกมือของราชาแมงมุมมารบิดหัวจนขาดด้วยตาตัวเอง เป็นแรงกระแทกที่เกินจะจินตนาการสำหรับลอว์เรนซ์ ซางลั่วเป็นผู้เลี้ยงดูเขามา สำหรับลอว์เรนซ์แล้ว ซางลั่วคืออาจารย์ผู้ชี้แนะในชีวิตและยังเป็นพ่อบุญธรรมของเขา
หลังซางลั่วเสียชีวิตในสนามรบ ราชันหมาป่าเพลิงผลาญพาลอว์เรนซ์กับมนุษย์หมาป่าที่เหลือหนีไป ลอว์เรนซ์ก็ซึมเศร้าลง ราชันหมาป่าเพลิงผลาญลงโทษเขาหลายครั้ง จนกระทั่งอยู่ต่อหน้าหลิ่วปั้นเซี่ย ลอว์เรนซ์ถึงกล้าต่อปากต่อคำ
เมื่อหลิ่วปั้นเซี่ยโอบกอด ลอว์เรนซ์ก็ร้องไห้โฮ ความน้อยใจทั้งหมดพรั่งพรูออกมาในชั่วขณะนั้น มนุษย์หมาป่าที่ร่างกายพิกลพิการทยอยปรากฏตัว แต่ละคนดูบอบช้ำอย่างยิ่ง
หลิ่วปั้นเซี่ยปลอบเสียงอ่อนโยนว่า “อย่าร้องไห้ มองเพื่อนพ้องข้างหลังนายสิ นายคือบุตรแห่งวายุ เป็นผู้ช่วยที่เก่งกาจที่สุดของราชันหมาป่าเพลิงผลาญ นายควรหลั่งเลือด ไม่ใช่หลั่งน้ำตา”