เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไอลิเซียเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “มันกำลังส่งผลกระทบต่อคุณ ถ้าคุณคิดตามความปรารถนาของมัน มันก็จะยอมรับคุณ”
หลิ่วปั้นเซี่ยทอดสายตาไกลออกไปพลางกล่าว “ไม่ ฉันจะไม่หลอกลวงมัน ฉันต้องการให้มันรับรู้ถึงความคิดที่แท้จริงที่สุดของฉัน ฉันไม่ได้มีความทะเยอทะยานสูงส่งขนาดนั้น และจะไม่มีทางกลายเป็นวีรบุรุษ ฉันก็แค่ตัวฉัน คนธรรมดาที่ไม่ได้มีปณิธานยิ่งใหญ่อะไรเพียงแต่โชคดีกว่าคนอื่น ฉันรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลแล้ว ฉันแบกรับความรับผิดชอบมากเกินไปไม่ไหวหรอก”
ไอลิเซียลูบแก้มของหลิ่วปั้นเซี่ยเบา ๆ พลางยิ้มขำ “คุณไม่มีความทะเยอทะยานจริง ๆ นั่นแหละ ห่างไกลจากฉันในวัยหนุ่มสาวเลือดร้อนลิบลับ แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ความมุ่งมั่นทะเยอทะยานอะไรเทือกนั้นมีมากไปก็ไร้ประโยชน์ คุณเต็มใจที่จะปกป้องคนกลุ่มหนึ่งและทุ่มเทความพยายามเพื่อสิ่งนั้น นี่ก็ถือเป็นขีดจำกัดความสามารถของคุณแล้ว อย่าเคี่ยวเข็ญตัวเองมากเกินไปเลย”