เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เย่อวี่หลินใช้เท้าเขี่ยเท้าของหลิ่วปั้นเซี่ยเพื่อขอคำอธิบาย หลิ่วปั้นเซี่ยแกล้งทำเป็นไม่รู้สึก หลี่เมิ่งหลานดึงหูเขาพลางกล่าวว่า “พูดมา”
หลิ่วปั้นเซี่ยลุกพรวดขึ้นนั่งอย่างโมโหแล้วกล่าวว่า “จะให้พูดอะไร? แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นไม่ได้หรือไง? ยังจะใช้ชีวิตกันต่อไปได้ไหม?”
อลิเซียหันหน้าออกไปมองนอกห้องโดยสาร ทำตัวเป็นคนนอกที่คอยดูเรื่องสนุก เย่อวี่หลินกับหลี่เมิ่งหลานสบตากัน หลี่เมิ่งหลานกล่าวอย่างน้อยใจว่า “ฉันแค่ไม่รู้เรื่องราวทั้งหมดเท่านั้นเอง คุณกลับตะคอกใส่ฉัน”
หลิ่วปั้นเซี่ยลดเสียงลงอย่างอ
เย่อวี่หลินพึมพำว่า “ในตัวคุณมีฉัน ในตัวฉันมีคุณ เราต่างรักใคร่กลมเกลียวกัน แต่ชะตากลับเล่นตลก”
เพื่อให้ได้พลังจากชีพจรมังกร เย่อวี่หลินจึงกัดฟันบำเพ็ญคู่กับหลิ่วปั้นเซี่ย ตอนนั้นเธอทำไปเพื่อให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้นและล้างแค้นให้สำนักอาจารย์ จนสุดท้ายพัวพันกับหลิ่วปั้นเซี่ยไม่จบไม่สิ้น สถานการณ์ของอลิเซียแตกต่างออกไป แต่กลับชวนให้พูดไม่ออกยิ่งกว่า
เย่อวี่หลินถามว่า “แล้วจิตมังกรล่ะ?”