เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลิ่วปั้นเซี่ยยกมือยอมแพ้ หลี่เมิ่งหลานดมกลิ่นบนตัวเขาแล้วกล่าวว่า “ถามเป็นครั้งสุดท้าย ถ้าไม่พูด ฉันจะไม่ถามอีกตลอดไป”
คำพูดนี้น่ากลัวยิ่งกว่าการตามคาดคั้นไม่เลิกเสียอีก จุดจบของการที่เธอไม่ถาม เขาไม่กล้าจินตนาการ หลิ่วปั้นเซี่ยจึงกล่าวอย่างอ่อนน้อมว่า “ไม่นานมานี้เกิดเหตุการณ์พิเศษขึ้น อลิเซีย...”
หลี่เมิ่งหลานเม้มริมฝีปาก มองหลิ่วปั้นเซี่ยอย่างอับจนหนทาง เขากล่าวอย่างหดหู่ว่า “มันพิเศษจริง ๆ ฉันกับเธอแบ่งโอสถวิเศษในน้ำเต้าไท่จี๋กัน ฉันสาบานว่าเกิดขึ้นเพียงครั้งเดียว มันเป็นเพราะ...”
หลี่เมิ่งหลานพลิกข้อมือ ปืนพกพลันหายไป เธอถอนหายใจแล้วกล่าวว่า “ฉันได้กลิ่นของเธอบนตัวนาย นังแพศยาไร้ยางอายนั่น”
หลิ่วปั้นเซี่ยราวกับได้รับการอภัยโทษ แต่หลี่เมิ่งหลานกลับถามต่อทันทีว่า “มีแค่ครั้งเดียวจริงหรือ?”
หลิ่วปั้นเซี่ยกอดหลี่เมิ่งหลานแล้วตอบว่า “แค่ครั้งเดียว”
คลื่นมิติสั่นไหว อลิเซียกล่าวว่า “ต่อไปยังมีอีกหลายครั้ง”