เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสียงเตือน “ติ๊ด ๆ” ดังมาจากห้องพลังงาน พี่ลูกสมุนรีบกล่าวว่า “เจ็ดสามห้าสองหนึ่งแปดหกเก้าเก้า”
หลิ่วปั้นเซี่ยถามอย่างตื่นตะลึงว่า “เธอรู้ได้อย่างไร?”
พี่ลูกสมุนบิดหูหลิ่วปั้นเซี่ยแล้วชี้ไปทางห้องควบคุมยาน เสียงอ่อนหวานนั้นกำลังนับถอยหลัง เขารีบพุ่งเข้าไปแล้วป้อนตัวเลข “เจ็ดสามห้าสองหนึ่งแปดหกเก้าเก้า” เสียงนับถอยหลังสิ้นสุดลง หลิ่วปั้นเซี่ยรู้สึกว่าขาทั้งสองอ่อนแรง ในที่สุดเหตุการณ์ที่น่ากลัวที่สุดก็ถูกหลีกเลี่ยง
หลิ่วปั้นเซี่ยนึกออกว่าตัวเลขชุดนี้คืออะไร ตอนเขาเข้ามาในยานอวกาศครั้งแรกเพื่อรับสิทธิ์เข้าถึง พี่ลูกสมุนพูดแทรกจนเขาเสียสมาธิ ผลคือเขาไม่ได้ยิน แต่กลับเป็นเธอที่จดจำไว้
แคเธอรีนและคนอื่น ๆ ถอนหายใจอย่างโล่งอก ไม่มีใครรังเกียจว่าตนมีชีวิตยืนยาวเกินไป เมื่อครู่พวกเขารอดตายมาอย่างหวุดหวิดจริง ๆ หากจอมพลเอลิเซียไม่รู้รหัสผ่าน เกรงว่าทุกคนคงถูกระเบิดจนกระเด็นขึ้นฟ้า